تفاوت کودکان بیش فعال با کودکان اوتیسم

اختلال کمبود توجه و بیش فعالی، نوعی اختلال رشد عصبی است که اغلب در کودکان مشاهده می‌شود. تقریباً 9/4 درصد کودکان ایالات متحده در سنین 2 تا 17 سال مبتلا به ADHD تشخیص داده می‌شوند.

سه نوع ADHD وجود دارند:

نوع ترکیبی از اختلال نقص توجه و بیش فعالی، که در آن علائم بی‌توجهی و بیش فعالی-تکانشی مشاهده می‌شوند، شایع‌ترین نوع است.

سن متوسط تشخیص بیش فعالی 7سالگی است و این اختلال در پسران بیش از دختران تشخیص داده می‌شود. این مسئله احتمالاً به این دلیل است که علائم بیش فعالی در دختران با پسران متفاوت هستند.

اختلال طیف اتیسم (ASD) نیز یکی دیگر از بیماری‌های کودکی است که تعداد فزاینده‌ای از کودکان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

اختلال طیف اوتیسم، گروهی از اختلالات پیچیده است. این اختلالات بر رفتار، رشد و ارتباطات تأثیر می‌گذارند. تقریباً از هر 68 کودک ایالات متحده، برای 1 نفر تشخیص ابتلا به ASD داده می‌شود. پسران چهار و نیم برابر بیشتر از دختران مبتلا به اوتیسم تشخیص داده می‌شوند.

اشتباه گرفتن بیش فعالی و اختلال طیف اوتیسم در مراحل اولیه غیرمعمول نیست. هر دو بیماری موجب اختلال در برقراری ارتباط و تمرکز می شوند. اگرچه اختلال بیش فعالی و اوتیسم شباهت‌هایی دارند،‌هنوز هم دو مشکل مجزا هستند.

علائم بیش فعالی

علائم اوتیسم

حواس‌پرتی

✓

پرش مکرر از فعالیتی به فعالیت دیگر یا خسته شدن از وظایف

✓

عدم پاسخ به محرک‌های رایج

✓

مشکل در تمرکز و محدود کردن توجه به فعالیتی خاص

✓

تمرکز شدید روی آیتمی خاص

✓

بی‌وقفه صحبت کردن

✓

بیش فعالی

✓

مشکل در نشستن

✓

قطع مکالمات یا فعالیت‌ها

✓

عدم نگرانی یا ناتوانی در واکنش به عواطف یا احساسات دیگران

✓

✓

حرکات تکراری، مانند تکان دادن بدن یا چرخیدن

✓

اجتناب از تماس چشمی

✓

گوشه‌گیری

✓

اختلال در تعامل اجتماعی

✓

تأخیر در نقاط عطف رشد

✓

تشخیص تفاوت بین اوتیسم و اختلال نقص توجه و بیش فعالی، به‌ویژه در خردسالان، می‌تواند چالش‌برانگیز باشد. در ادامه، برخی از تفاوت‌های کلیدی بین این دو اختلال را ارزیابی می‌کنیم:

بین علائم اوتیسم و بیش فعالی همپوشانی وجود دارد و فرصت دارد فرد به‌طور همزمان به هر دو اختلال مبتلا باشد.

تا پیش از سال 2013، معیارهای تشخیصی انجمن روانپزشکی آمریکا (APA) اجازه تشخیص همزمان اوتیسم و ADHD را نمی‌داد. به همین دلیل، تحقیقات کمی درمورد همراهی این دو اختلال انجام شده‌اند.

اکنون پزشکان به این برآیند رسیده‌اند که بسیاری از کودکان، علائم و معیارهای هر دو اختلال را دارند.

طبق برآورد CDC، چهارده درصد از کودکان مبتلا به ADHD در ایالات متحده، به‌طور همزمان دچار اختلال طیف اوتیسم هستند. برخی مطالعات این رقم را بین 15 تا 25 درصد گزارش کرده‌اند.

علت دقیق این همپوشانی مشخص نیست، اما عوامل ژنتیکی به‌عنوان یکی از دلایل احتمالی هر دو اختلال مطرح هستند.

سال‌ها بود که پزشکان در تشخیص کودک با ADHD و اختلال طیف اتیسم مردد بودند. به همین دلیل، مطالعات پزشکی بسیار کمی تأثیر ترکیب این دو مشکل را بر روی کودکان و بزرگسالان ارزیابی کرد‌ه‌اند.

انجمن روانپزشکی آمریکا (APA) سال‌ها اظهار داشت که نمی‌توان این دو بیماری را در یک فرد تشخیص داد. در سال 2013 ، APA اظهارات خود را تغییر داد. با انتشار کتابچه راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات ذهنی، ویرایش پنجم (DSM-5)، APA اظهار داشت که این دو مشکل می‌توانند به‌صورت همزمان اتفاق بیفتند.

در مطالعه‌ای در سال 2014 که به تحلیل همزمانی ADHD و اختلال طیف اتیسم پرداخته است، محققان دریافتند که بین 30 تا 50 درصد از افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم، علائم ADHD را نیز دارند. محققان علت این دو بیماری و همزمانی آن‌ها را به‌طور دقیق نمی‌دانند.

هر دو مشکل ممکن است با ژنتیک مرتبط باشند. مطالعه‌ای، ژنی نادر را شناسایی کرد که ممکن است با هر دو بیماری مرتبط باشد. این یافته می‌تواند بیان دهد که چرا این دو بیماری در یک فرد اتفاق میفتند.
برای درک بهتر ارتباط بین ADHD و اختلال طیف اتیسم هنوز تحقیقات بیشتری لازم است.

حتما مطالعه کنید : تفاوت جنسیت دختران و پسران در علائم ADHD

تشخیص ADHD و اوتیسم نیازمند ارزیابی دقیق از سوی پزشک است. والدین یا مراقبانی که نگران علائم ADHD، اوتیسم یا هر دو در فرزندشان هستند، باید با پزشک خانواده یا متخصص اطفال مشورت کنند. پزشک درصورت نیاز، کودک را به متخصص اختلالات رفتاری ارجاع می‌دهد. تشخیص ADHD معمولاً طبق علائمی است که در شش ماه گذشته مشاهده شده‌اند، درحالی‌که برای اوتیسم، پزشک رشد و رفتار کودک را از سال‌های گذشته مرور می‌کند. پزشک از سوی دیگر برای ارزیابی بهتر، نظرات معلمان، مراقبان و والدین را جویا می‌شود.

پزشک برای اطمینان از تشخیص صحیح، مشکلات دیگری را که علائمی مشابه با اوتیسم یا ADHD دارند،‌ تحلیل و رد می‌کند. این مشکلات شامل مشکلات شنوایی، اختلالات یادگیری و مشکلات خواب هستند. علاوه‌براین، پزشک به‌دنبال علائم اختلالات همزمان مانند اختلال اضطراب اجتماعی یا اختلال نافرمانی مقابله‌ای (ODD) خواهد بود.

طبق مطالعه‌ای در سال 2010 که داده‌ها بیش از 2500 کودک اوتیستیک در ایالات متحده را ارزیابی کرد، 83 درصد از کودکان حداقل یک اختلال رشدی دیگر و 10 درصد حداقل یک اختلال روانپزشکی داشتند. این یافته‌ها اهمیت مرور جامع و دقیق را در فرایند تشخیص دوچندان می‌کنند.

درمان ADHD بسته به سن، شدت علائم و نیازهای فردی متفاوت است. معمولاً از ترکیبی از دارو و رفتاردرمانی استفاده می‌شود.

گزینه‌های درمان ADHD برای کودکان عبارت‌اند از:

اغلب، ترکیب دارو و رفتار درمانی بهترین برآیند را در مدیریت بیش فعالی به همراه دارد و می‌تواند علائم را کم شدن دهد و کیفیت زندگی را بهبود بخشد.

درمان اوتیسم معمولاً پیچیده‌تر از بیش فعالی است و شامل ترکیبی از روش‌های مختلف برای مدیریت علائم و بهبود کیفیت زندگی می‌شود. اوتیسم قابل درمان نیست، اما علائم آن را می‌توان کنترل کرد.

گزینه‌های درمانی برای اوتیسم شامل موارد زیر هستند:

اولین قدم برای کمک به کودک برای دریافت درمان مناسب، تشخیص صحیح است. شاید لازم باشد به‌دنبال متخصص اختلال رفتار کودک باشید.

بسیاری از پزشکان اطفال و پزشکان عمومی آموزش‌های خاصی برای تشخیص ترکیب علائم ندارند. پزشکان اطفال و پزشکان عمومی ممکن است مشکلات زمینه‌ای دیگری را که برنامه درمانی را پیچیده می‌کنند، تشخیص ندهند.

مدیریت علائم اختلال نقص توجه و بیش فعالی می‌تواند به مدیریت علائم اختلال اوتیسم در کودک کمک کند. تکنیک‌های رفتاری که کودک شما یاد می‌گیرد ممکن است به افت علائم اختلال طیف اتیسم کمک کنند. به همین دلیل تشخیص مناسب و درمان لازم، بسیار حیاتی است.

رفتاردرمانی، درمانی احتمالی برای ADHD است و به‌عنوان اولین درمان برای کودکان زیر 6 سال توصیه می‌شود. برای کودکان بالای 6 سال، رفتاردرمانی همراه با دارو توصیه می‌شود.

برخی از داروها که معمولاً برای درمان بیش فعالی استفاده می‌شوند عبارت‌اند از:

از رفتاردرمانی اغلب به‌عنوان درمانی برای اختلال طیف اتیسم نیز استفاده می‌شود. برای درمان علائم ممکن است دارو نیز تجویز شود. در افرادی که هم تشخیص اختلال طیف اتیسم و هم ADHD دارند، داروی تجویزشده برای علائم ADHD ممکن است به برخی علائم اختلال طیف اتیسم نیز کمک کند.

ممکن است پزشک کودک شما قبل از یافتن درمانی که علائم را کنترل می‌کند، چندین روش درمانی را امتحان کند یا ممکن است چندین روش درمانی به‌طور همزمان استفاده شوند.

برای حمایت از افراد مبتلا به بیش فعالی و اختلال طیف اوتیسم، درک عمیق از شرایط آن‌ها و رفتارهای مرتبط ضروری است. جمع‌آوری تبیینات و یادگیری مداوم به شما کمک می‌کند تا بهتر در کنار آن‌ها باشید و نیازهایشان را بشناسید.

نکات مهم برای حمایت مؤثر عبارت‌اند از: